Opowiadanie2 #5

Chłopak był bardzo przystojny. Miał piękne brązowe włosy i oczy. Jego śnieżnobiały uśmiech było widać z daleka.

-No ładny ,ładny . Ale ja go nie znam . Mówiłam wam ,że macie mnie z nikim nie wiązać. Pomocy nie potrzebuje-powiedziałam.

-Nie denerwuj się. Chciałyśmy dobrze . Zaczekaj chwilę-powiedziała Ana.

-Ok.-odpowiedziałam. Patrzałam gdzie one idą. Ratownik zaczął pilnować basenu. Ana i Olka weszły do wody i zaczęły pływać. Olka nagle zaczęła wpadać pod wodę . Ratownik zaczął ją wyciągać , a ja podbiegłam do miejsca zdarzenia.

-Nic ci się nie stało?-zapytał.

-Nie , ale koleżance obok tak.-odpowiedziała.

-Nie symuluj ,bo w tym czasie komuś naprawdę mogła stać się  krzywda.-pouczał.

- Przepraszam ,ale ta dziewczyna po mojej prawej potrzebuje pomocy-nalegała.

-Olka zamknij się . Mówiłam ci ,że nie chce żadnego swatania . -wybuchnęłam złością i cofnęłam się po swoje rzeczy. Zmierzając ku wyjściu poślizgnęłam się i uderzyłam głową o kafelki. 

Obudziłam się w szpitalu.. Nic nie pamiętałam. Zobaczyłam mamę koło mnie,

- Co jest ?-zapytałam

-Uderzyłaś głową o kafelki i trochę rozwaliłaś tył głowy . Nic bardzo poważnego . Chwilę poleżysz tu jeszcze i przed wieczorem wrócimy do domu-powiedziała. Jakiś kolega twój nowy ze szkoły wezwał karetkę i opatrzył ranę.

-Będę musiała mu podziękować. -odpowiedziałam.

Nie minęło długo , a mnie już wypuścili do domu.

Po powrocie zjadłam pyszną kolację , umyłam się i weszłam na skype'a ,żeby pogadać z tatą.

-Cześć kochanie , co ci się stało?- zapytał.

-Hejka, przewróciłam się na basenie. lekko rozcięłam tył głowy o kawałek kafelki . Nic poważnego. -odpowiedziałam. -A co u ciebie słychać.

 - A na ręce?-zapytał

-Nic takiego.Nie mogę nosić bandamki na ręce?-odpowiedziałam. - Więc co u ciebie

Dużo się wydarzyło. Zmieniliśmy mieszkanie z Luizą i Markiem. A przede wszystkim powinienem ci powiedzieć ,że zostanę ojcem.-powiedział.

ZAMUROWAŁO MNIE.

-Jak to? To są żarty..Nie . Dobra teraz mi powiedz,że wyskoczy ekipa jakiegoś programu.-powiedziałam, a on patrzył jak na głupią.-Czyli jednak nie..

-Wiem ,że ciężko ci jest.. ale-zaczął mówić.

-TATO! Jakie ciężko ..Bardzo ciężko . W jednym momencie cały świat mi runął.- nie dopuszczałam go do głosu.- Każde z was się pociesza u boku innej osoby. Jaki to przykład dla nas. Nie całe 3miesiące po rozwodzie , ty już masz ciężarną narzeczoną , a ze mną mieszka chłopak mamy, który był moją miłością w podstawówce. Dziewczynki tego nie rozumieją , ale ja rozumiem. Boję się teraz po tym wszystkim co wy zrobiliście i Jarek , zaufać żadnemu chłopcu. A ja jestem jeszcze w ogóle "kimś " dla ciebie ? Nie odwiedzasz mnie , nie dzwonisz. Cudem raz na dwa tygodnie udaje mi się  z tobą skontaktować . Twoja Luizka ci nie pozwala ?!

-Kochanie..-próbował powiedzieć.

- Żadne kochanie . Nienawidzę Luizy za zepsucie naszej rodziny. Będę egoistką , ale chciałabym, żeby ona się w ogóle nie urodziła. Tak to bym miała fajną rodzinę ..  Nie chce widzieć tego bachora na oczy . Was też. -wywrzeszczałam i wyłączyłam wideo rozmowę

Wyłączyłam laptopa. Podniosłam się i chwyciłam płytę z podpisanym opakowaniem " NA DNI, W KTÓRYCH NIE DAJESZ RADY" Pierwszym utworem na liście był:ZBUKU-Czuję to.

Dostałam SMS'a od Oli.

Przepraszam za dziś. Wszystko moja wina. Chciałaś mu podziękować wyślę ci zaraz numer tel.

Chłopak Ma na imię Sebastian.

Odpisałam.

Ja źle zareagowałam. Dzięki z góry za numer . Przy okazji wyślij nazwisko. Sara..

Olka wysłała numer i nazwisko .Spisałam numer i wysłałam sms'a do niego

Dziękuję za pomoc. Chcę osobiście podziękować , może jutro o 14 koło Jarzynowej się spotkamy ? Sara.

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.

Nie ma za co dziękować. To ja zapraszam przepiękną panią na jutro o 13 koło kina na film. Sebastian.

Odpisałam:

Nie ma sprawy . :D Jeszcze raz dziękuję.

Humor mi się poprawił . Nie mogłam doczekać się spotkania z Sebastianem. Po głowie chodziło mi wiele myśli..